حضور خواهر و برادری از جمهوری چک، Kateřina Mrázková و Daniel Mrázek، در رقابت‌های رقص روی یخ المپیک با حاشیه‌ای غیرمنتظره همراه شد. این دو ورزشکار در بخش «ریتم دنس» از موسیقی تولیدشده با هوش مصنوعی استفاده کردند؛ اقدامی که هرچند مغایر قوانین نبود، اما موجی از بحث‌ها درباره اصالت هنری و نقش AI در ورزش‌های نمایشی ایجاد کرد.
تم دهه ۹۰ و انتخابی متفاوت
رقابت‌های رقص روی یخ زیر نظر International Skating Union برگزار می‌شود و هر فصل تم مشخصی دارد. تم امسال حال‌وهوای موسیقی دهه ۱۹۹۰ بود. بسیاری از شرکت‌کنندگان سراغ آثار شناخته‌شده رفتند؛ برای مثال، Madison Chock و Evan Bates با مدلی از قطعات Lenny Kravitz روی یخ رفتند.
اما زوج چکی تصمیم گرفتند بخشی از اجرای خود را با قطعه‌ای مبتنی بر هوش مصنوعی در سبک Bon Jovi ترکیب کنند و سپس به آهنگ «Thunderstruck» از AC/DC منتقل شوند.
حاشیه‌های حقوقی و شباهت‌های بحث‌برانگیز
قطعه AI با عنوان «One Two» پیش‌تر نیز مورد انتقاد قرار گرفته بود، زیرا شباهت‌هایی به ترانه «You Get What You Give» از New Radicals داشت. برخی منتقدان معتقد بودند متن و فضای کلی آهنگ بیش از حد به آثار اصلی نزدیک است. پس از واکنش‌ها، نسخه‌ای جدید با تغییراتی در متن ارائه شد، اما همچنان شباهت سبکی آن با آثار Bon Jovi مورد توجه قرار گرفت.
این اتفاق بار دیگر موضوع نحوه آموزش مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) و ابزارهای تولید موسیقی مبتنی بر داده‌های گسترده را مطرح کرد. چنین مدل‌هایی بر اساس الگوهای آماری آموزش می‌بینند و در نتیجه ممکن است خروجی آن‌ها به آثار موجود شباهت قابل توجهی داشته باشد.
آیا هوش مصنوعی جایگزین خلاقیت می‌شود؟
استفاده از موسیقی تولیدشده با هوش مصنوعی در رویدادی در سطح المپیک، پرسش مهمی را ایجاد می‌کند: آیا فناوری می‌تواند بدون خدشه به اصالت هنری وارد عرصه‌های خلاقانه شود؟ در ورزشی مانند رقص روی یخ که روایت، احساس و هویت هنری نقش اساسی دارد، این بحث همچنان ادامه خواهد داشت.
به نظر می‌رسد با گسترش ابزارهای AI در صنایع مختلف، از موسیقی تا ورزش‌های نمایشی، مرز میان نوآوری فناورانه و خلاقیت انسانی بیش از گذشته به چالش کشیده خواهد شد.
